Ontdekken van de Kaapverdië,

Op het eiland Sao Vicente  kreeg de groep even kort hun telefoon en was er contact met Benjamin.  Het enthousiasme straalde eraf. Wat is dit een fantastische ervaring voor hem. Onderstaand wat foto's van het ontdekken van het eiland en genieten van nieuwe vriendschappen. 

ScheepsBlog 45 van BART Ilha de Santo Antao Ilha de Santo Antao is, I’m sure, one of the best places I ever visited.

When we arrived in the small village there were a lot of people doing a lot of things. All the people were really interested in showing us their life style: the only problem was that no one spoke English, so because of that, me and Júlia translated a lot.

The first thing during the visit was their school.

When they are young, they have six years of school. The school is open five days a week and the subjects are Portuguese, math and science.

There are ten rules for the students, the most beautiful one says that you can only fish after 5 pm. 

The next step was the Electricity Station. All the electricity comes from the sun. There are solar panels that catch enough energy for the whole village. This makes them really proud of themselves.

It was Sunday, the party day. We went to a house with loud music and people of all ages dancing.

Half of the people were really young. I wish one day I could dance like them.

In the end we went to the boat and I invited the people of the taxi boats to dinner with us. I think that at first they were thinking that I was joking, but when they believed me I saw an is this a question? in their faces: of course they wanted to have dinner with us! After the dinner we went to swim all together. It was really gezellig! END

Visvangst & Gijpen.

Gedurende de reis naar de Kaapverdië hebben de SaS groep 9kg vis gevangen waaronder deze 1mt lange tonijn. Met geuren kleur wist Benjamin te vertellen hoe het was om de vis op een diervriendelijke manier te doden, schoon te maken en op te eten. 

Scheepsblog Thijs, 24-11-15, Eindelijk gijpen!

Een paar dagen geleden kregen we het in onze wacht al te horen, als de wind blijft zoals hij nu is, dan gaan we gijpen! Met de goede hoop dat het in onze wacht zou zijn, heb ik de hele dag in spanning afgewacht, niks… We zullen nog even moeten wachten.

Vandaag, nu ik het alweer bijna vergeten was, komt Neeltje de salon in gelopen. Tien mensen om te gijpen! Drie seconden later stond ik uiteraard op het achterdek. Even voor de duidelijkheid: gijpen is een zeilmanoeuvre, waarbij je het schip, met de kont door de wind, draait. Hierbij zouden de zeilen met een klap van de ene naar de andere kant van het schip vliegen, doordat de wind van de andere kant van het schip komt na het draaien en de zeilen dus hard wegduwt. Dit wil je voorkomen, om schade aan het schip tegen te gaan. Vandaar dat je de zeilen langzaam naar de andere kant trekt, een zwaar klusje, dat alleen lukt door goed samen te werken.

Het gijpen was supergaaf om te doen, met negen andere SaS-ers en Sam aan de schoten zeulen en de enorme zeilen, met gigantische houten gieken over het dek te trekken. Ik ben blij dat ik er bij was en kon helpen, ik had dit absoluut niet willen missen.

Ik krijg nu net het geweldige nieuws, dat er over zo’n 24 uur nog wel eens een gijp aan zou kunnen komen! Mijn dag is gemaakt en wie weet hebben we morgen weer geluk!! END

Ben aangekomen op Sao Vicente, Kaapverden.

Van het SaS kantoor kregen de ouders net de volgende boodschap:

De Regina Maris is bij het eiland Sao Vicente in de Kaapverden aangekomen. 29 graden, zonnetje, alles goed. Jullie krijgen de groetjes van de leerlingen en de crew.

Scheepsblog van TOM blog 40 Land in zicht!

Na vijf en een halve dag op zee te hebben gezeten is het eindelijk zo ver, ik zat binnen aan mijn schoolwerk en ik hoor van buiten; land in zicht!

En ja hoor, iedereen rent naar buiten om te kijken. Er was inderdaad land in zicht en het was ook echt een eiland van de Kaap Verdische eilandengroep. Maar helaas, op de TTG (time to go) staat nog steeds dik 15 uur. Maar is het dan niet?

Nee, het is niet Sao Vicente, het eiland waar wij heen gaan. We varen op dit moment tussen twee eilanden door op weg naar het eiland waar wij heen gaan.  Iedereen loopt teleurgesteld weer naar binnen.

Maar waarom is land dan zo speciaal? Nou geloof mij, na vijf en een halve dag met alleen maar water om je heen en op zijn tijd een keer een bootje is het natuurlijk super leuk om weer een keer land te zien! En al die dagen op zee was het gespreksonderwerp vaak hoe Kaapverdië er uit zouden zien. De een dacht dat het woestijnachtige eilanden zijn, de ander dacht dat het vulkanisch zou zijn en weer een ander dacht dat het eilanden vol groen zouden zijn. En wat is het? Het zijn vulkanische eilanden! Maar nog heel even geduld want morgenochtend tijdens mijn wacht (5 tot 9) zouden wij wel het goede eiland moeten kunnen zien! END

Ben weer op de radar & scheepsraad.

Scheepsblog van YOURI  41 26-11-2015

Vandaag was het dan zover. We zouden vandaag aankomen op Kaap Verde en iedereen zag er naar uit. Het was wel gewoon een schooldag, lekker leren terwijl je heen en weer gaat dus. Rond een uur of twaalf zagen we het wel beloofde land waar we alweer een paar dagen naar zaten te smachten.

Er moesten wel weer wat voorbereidingen getroffen worden. Alle zeilen moesten omlaag. Als je vaart zijn de zeilen zoals de schoener en de binnenkluiver niet zo moeilijk. Maar vandaag had ik de pech dat ik de fok naar beneden moest halen en inpakken terwijl het hard waaide. Toen het karwei eindelijk klaar was en we voor anker lagen, kregen we het leuke nieuws te horen dat we een grote schoonmaak hadden. Na het schoonmaken zouden we mogen zwemmen omdat we voor anker lagen. Na een paar uur hard zwoegen ging dit plan helaas niet door omdat we aan de kade zouden gaan liggen in plaats van voor anker. Het voordeel van dit nadeel was wel dat we geen ankerwacht zouden gaan hebben en we dus lekker veel konden gaan slapen. Maar er ging weer eens lekker veel mis tijdens het schoonmaken toen we aanlagen. De bel draaide daarom dus overuren. Nadat alles geregeld was ging de hele crew, behalve Pieter, mee met de taxichauffeur om daar thuis te gaan eten en om uit te gaan. Iedereen vermaakte zich prima en er was een varkenspoot voor ons waar iedereen van gesmikkeld heeft. Om tien uur ging er nog wel wat fout. Er werd overgegaan van de generator naar de accu, omdat we niet wisten dat er iets met de

accu(lader) aan de hand was. Binnen enkele minuten zaten we in de stress zonder stroom totdat Martin terug kwam om ons vervolgens te vertellen dat de generator gewoon aan moest blijven. Daarna kon iedereen met een gerust hart gaan slapen. Al met al was het een geslaagde dag. END 

De Regina Maris is weer te volgen op Marine Traffic. Ze lijken vandaag aan te komen op de Cape Verde!

Scheepsblog van SOPHIE,  De Scheepsraad 23-11-‘15 Aan boord is er veel vrijheid, maar natuurlijk zijn er ook regels waar iedereen zich aan moet houden. Als je vindt dat iemand de regels overtreedt, kun je hem of haar voor de scheepsraad dagen. De scheepsraad bestaat nu uit één stuurman, één docent en drie leerlingen. Ieder lid van de scheepsraad heeft evenveel inspraak, wat betekent dat de leerlingen meer invloed hebben dan de volwassenen. De scheepsraad heeft elke week op zaterdagavond na het avondeten zitting waarbij alle gedaagden van de afgelopen week aan de beurt komen.  Meestal zijn dit vier of vijf leerlingen die één voor één de stuurhut in geroepen worden. Eerst wordt er vertelt waarvoor je bent aan geklaagd, daarna mag je jezelf verdedigen of schuld bekennen. En uiteindelijk gaat de scheepsraad overleggen wat een gepaste straf is.

Zelf ben ik ook al voor de scheepsraad geweest, net als ongeveer een derde van de groep. Aan het begin vond ik het nog best spannend. Maar als je gewoon eerlijk je verhaal vertelt krijg je alleen een preek van Martin (de kapitein) en je straf te horen, waarna je weer mag gaan. En ondertussen proberen de huidige wacht en andere geïnteresseerden mee te luisteren en de beste strategie voor de gedaagden te verzinnen. Iedereen probeert zichzelf er onderuit te lullen, maar de scheepsraad is keihard en alle schuldigen worden eerlijk gestraft. END

Ben van de radar!

Omdat de Regina Maris momenteel  'out of range is' op de Marine Traffic App. krijgen we vanuit het SaS kantoor te horen waar het schip zich bevind.

Op 22 november 12.00 utc bevonden ze zich 23.139n 17.557w, wat volgens mij Marokkaans vaarwater is.

Ben naar Cape Verde & blog scheepsarts

Rond 10:00 is de Regina Maris vertrokken richting de Cape Verde. Het is 23 graden en ze zeilen met een lekker briesje zo'n 7kn. Ze doen er ongeveer zeven dagen over. Dit alles te zien op de Marine Traffic App, waar zijn moeder mee vergroeid is!

Scheepsblog 34 van Romy 20-11, 

Vaarwel Tenerife, hallo zee.Vanochtend zijn we weggevaren uit Tenerife. Na het ontbijt is de wacht druk bezig geweest met het schip zeilklaar maken. De zeilhoezen moesten weer van de zeilen af worden gehaald, de fenders moesten binnen gehaald worden en alles moest zeevast gemaakt worden. Toen we eindelijk wegvoeren met de Regina Maris stonden Pepe, de taxi chauffeur, de mensen van Thor Heyerdahl en diverse onbekende mensen ons uit te zwaaien. Als een stukje reflectie op deze week: we hebben veel geleerd, nieuwe smaken, nieuwe mensen en nieuwe grond leren kennen. Allemaal leuk en aardig, maar van een beetje dromen was geen tijd: we moesten direct weer aan het werk om de zeilen te hijsen.

Enkelen werden nog ziek, maar wel wat minder dan de andere keren. Met uitzicht op het Duitse schoolschip, de Roald Almundsen, voeren we weg uit de haven. Tenerife was nog lang aan onze stuurboordzijde, tot het na zes uur echt uit het oog was verdwenen. Romy

Scheepsblog van PIET –scheepsarts–  36, 22-11-‘15

Zaterdag, vandaag is het zaterdag. Ik ben nu alweer vier dagen aan boord en we zijn drie dagen geleden vertrokken uit Tenerife.  Bij het vertrek stonden de leerlingen van de Thor Heijerdahl naast elkaar aan een kant van de boot, trommelden met hun handen op de zijkant van de boot en maakten dan van voor naar achteren onder luid gejuich een wave. Hun manier van dag zeggen, prachtig.

Het gaat voor de wind. Met slechts de

buitenkluiver, breefok, schoener en grootzeil lopen we bijna acht knopen. Er zijn maar weinig mensen zeeziek. Vanmiddag na het middag eten klonk de scheepsbel; iedereen aan dek verzamelen. Martin geeft daar de vuilniszak, die voor meer dan de helft is gevuld met poststukken, die ik heb meegenomen uit Nederland. Hier werd naar uitgekeken en vaak naar gevraagd. Wanneer krijgen we de post? Bijna iedereen heeft iets. De boot is vol emotie. Een traan, armen om schouders. Gelach.

Er wordt om elkaar gegeven. Mooi. 

Na het avondeten en de scheepsraad is er op zaterdagavond film. Ik begrijp dat het al een paar weken de bedoeling is dat “Finding Nemo”

gedraaid zal worden, maar op het moment supreme is het tot nu toe toch steeds een andere film geworden. Zo ook nu. We kijken onder het genot van een cola en een worstje naar “21 jumpstreet”.

Benieuwd of Nemo het volgende week haalt.END

Uitwisseling met de Alcalde Bernabé Rodríguez school op Tenerife.

Op 17 november stond de eerste uitwisseling met leerlingen van een andere school op het programma. De groep bezocht de Alcalde Bernabé Rodríguez in Santa Cruz de Tenerife. Onderstaand deel van een verslag van Pascal, de SaS wiskunde docent en tevens de mentor van oa Benjamin: 
Om stipt 9u40 meldden we ons bij de ingang van de school, waar we hartelijk werden ontvangen door diverse docenten en enkele leerlingen. De Alcalde Bernabé Rodríguez is vergelijkbaar met een Nederlandse middelbare school, maar met leerlingen tussen de 11 en 20 jaar. We kregen in drie groepen een rondleiding door de school. Wat op mij de meeste indruk maakte was dat er twee leerlingen in een rolstoel waren. Nu komt dit op reguliere scholen in Nederland ook voor (zeker sinds de invoering van de Wet Passend Onderwijs), maar wat hier bijzonder was is dat de school een medewerker in dienst heeft die deze leerlingen persoonlijke ondersteuning biedt bij bijvoorbeeld elke(!) leswissel en lokaalwissel.Na de rondleiding werden onze leerlingen in vijf- of zestallen gekoppeld aan leerlingen van de Alcalde Bernabé Rodríguez voor een aantal sportactiviteiten, zoals hockey, aerobics en tafeltennis. De communicatie die hierbij nodig was bleek toch wel lastig als je zelf Nederlands en Engels spreekt en de andere partij vrijwel enkel Spaans. Desalniettemin werden de eerste contacten gelegd en bij de aansluitende lunch, vol zoete en hartige lekkernijen, werd er voorzichtig wat meer onderling gebabbeld. Extra persoonlijk
hoogtepuntje: de koffie in de schoolkantine was goddelijk en de kantinejuffrouw trad op als een ware barista. ’s Middags waren wij aan de beurt om als gastheren en –dames op te treden. Om ongeveer 17u00 (een enkeling was ‘fashionably late’) arriveerden onze Spaanse gasten. We verwelkomden hen met verschillende activiteiten die het leven en leren aan boord lieten zien. De gehele activiteitencarrousel was uitmuntend georganiseerd en gecoördineerd door een drietal SaSsers: Júlia, Beau en Tom.

Aan het begin van de avond vergezelden ook de leerlingen, docenten en bemanningsleden van twee andere school-schepen ons, te weten de Roald Amundsen en de Thor Heyerdahl, die beide afzonderlijk een vergelijkbaar schoolproject draaien. Het aantal voertalen was daarmee inmiddels opgelopen tot vier: Nederlands, Engels, Duits en Spaans en ik had de indruk dat ik ook elke vijf minuten van taal wisselde: fantastisch, zoveel ervaringen en indrukken! Op het hoogtepunt van de avond stond er ruim 150 man op het schip en/of de kade, te genieten van de live muziek en de barbecue. Iets over de orde van grootte: er was voldoende voedsel om er de rest van de week (of in elk geval morgen) ook nog van te eten en de lokale autoriteiten kwamen omstreeks 22u00 toch even informeren naar de eventuele eindtijd van onze gigantische samenscholing… Kortom: een zeer geslaagde dag vol ‘intercultural mixing’!